wtorek, 2 grudnia 2014

Nadszedł Adwent

No i zaczął się ADWENT - (okres trwający od I nieszporów czwartej z kolei poprzedzającej Święta niedzieli do zmierzchu 24 grudnia) o czas duchowego przygotowania i radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie. Lubię ten czas i cały nastrój przygotowań. Jeśli nie podchodzi się do tego jak do perfekcyjnego wypełnienia obowiązków jest czasem prawdziwie radosnym.
Lubię czas przygotowań, bo powolutku rozgaszcza się piękna dekoracja i nastrój świąt. Po wielu latach wreszcie upolowałam szwedzki świecznik Adwentowy. Bardzo mi się podobają jak widzę w oknach palące się małe światełka. Popołudnia są tak ciemne, że to światło rozświetlające mrok w oknach rodzi we mnie wiele pozytywnych myśli.

Lubię też przy obchodach różnych świąt wracać do tradycji. Od zawsze interesowało mnie dlaczego coś się robi. Nie umiałam przyjmować świata takim jakim jest, tylko szukałam, drążyłam zawsze jakie są powody. W tym roku zainteresowały mnie znowu zwyczaje i symbole Adwentowe. Kiedyś już coś czytałam ale przez lata gdzieś mi umknęło. Znalazłam w necie kilka ciekawych referatów i opisów o naszych polskich zwyczajach. 
Są tam podane też zwyczaje, które zanikły. Kiedyś np.: w lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykowano po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach był też dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność. 

Ze zwyczajów, które można spotkać do dziś najbardziej znane to:
1) Świeca roratnia jest symbolem chrześcijanina: wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka. Jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża. Zapalano ją też w czasie wieczornic i modlitw rodzinnych.

2) Roraty to pierwsza Msza o wschodzie słońca w okresie Adwentu  mająca być znakiem obecności Maryi jako mistrzyni adwentowego oczekiwania, z Izraelem czekającej na Mesjasza, matki czekającej na Jezusa. Podczas niej zapala się świece roratnie. Nazwa "roraty" pochodzi od zwyczajowej pieśni na wejście, rozpoczynającej się od słów "Rorate caeli desuper" - "Spuśćcie rosę niebiosa". Msza roratnia jest śladem dawnego obchodzenia święta Zwiastowania Pańskiego w okresie Adwentu - 18 grudnia. W starożytnych i średniowiecznych księgach liturgicznych polecano odprawianie tej mszy o Najświętszej Maryi Pannie w tygodniu poprzedzającym Boże Narodzenie lub nawet przez cały Adwent. W Polsce w dawnych wiekach  odprawia taką Mszę codziennie lub w niektóre dni tygodnia. Wiąże się z nimi też zwyczaj drującej figury MATKI BOŻ EJ. Polega on na przyjmowaniu figury Matki Boż ej z koscioła po roratach do tej rodziny, której dziecko wyciągnęło szczęśliwy los. Najczesciej rodzina ta wraz z dziecmi przyjmuje figure Matki Bo ej na jeden dzień. Ta forma adwentowego prze życia daje bardzo du żo mo liwosci wprowadzenia do rodziny ducha modlitwy i adwentowego nastroju. Zwyczaj ten ma symbolizować Maryję nawiedzającą w domu Elżbietę i Zachariasza.

3) Lampiony - dawniej dzieci zabierały je aby rozświetlały mroki grudniowej nocy. Przygotowuje się je najczęściej z brystolu lub kartonu w formach czworoboków, wewnątrz umieszcza się świecę, która zapalana jest na początku Mszy roratniej. Ten piękny symbol przypomina nam o konieczności zbierania przez cały Adwent dobrych uczynków, które rozjaśnią mroki grzechu w naszej duszy, aby wskazać Chrystusowi drogę do naszego serca. 

4) Wieniec Adwentowy wykonuje się z gałązek szlachetnych drzew iglastych i umieszczona w nim cztery świece symbolizujące cztery niedziele adwentowe. Świece zapala się w kolejne niedziele Adwentu:
I świeca symbolizuje przebaczenie przez Boga nieposłuszeństwa Adama i Ewy wobec Niego. 
II świeca stanowi symbol wiary Narodu Izraelskiego jako wdzięczność za dar Ziemi Obiecanej. 
III z kolei świeca odnosi się do radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem. 
IV świeca symbolizuje nauczanie proroków, głoszących przyjście Mesjasza.

W Wigilię Bożego Narodzenia wszystkie palące się świece stanowią symbol bliskości "przyjścia" Jezusa. Światło świec w wieńcu oznacza nadzieję. Zieleń stanowi symbol trwającego życia. Natomiast kształt kręgu symbolizuje wieczność Boga, który nie ma początku ani końca, oraz wieczność życia Chrystusa. Wieniec  jest też symbolem wyczekującego w miłości i radości Ludu Bożego, symbol zwycięstwa i godności królewskiej. Jest formą hołdu dla oczekiwanego Chrystusa jako zwycięzcy, króla i wybawiciela.

Mój nie jest taki do końca tradycyjny. Użyłam prostych rzeczy:
-  paska tapicerskiego,
-  troszkę wydruków,
- klej, nożyczki, taśma dwustronna, albo klej na gorąco ...
.... i tadam :-)




 

5) Kalendarz adwentowy - zwyczaj ten znany jest i pielegnowany w wielu krajach na całym
świecie, nie tylko w rodzinach katolickich, lecz tak e innych wyznań chrześcijańskich. Daje możliwość wspólnego w całej rodzinie odliczania dni do świąt.

6) Listy do Dzieciątka Jezus/listy do św. Mikołaja - Pisanie listów do Dzieciątka Jezus przez dzieci jest zwyczajem znanym tylko w niektórych regionach Polski. Zazwyczaj w tych w których prezenty pod choinkę przynosi aniołek lub Boża dziecina, a na 06.12 św. Mikołaj. Teraz w erze globalizacji coraz częściej przejmujemy amerykański zwyczaj w którym prezenty są od św. Mikołaja. Ale w niektórych regionach dzieci w Adwencie piszą same lub dyktuja rodzicom, albo rysują swoje prosby i życzenia odnośnie prezentów gwiazdkowych do Dzieciątka Jezus. Ja pamiętam ten zwyczaj z wczesnego dzieciństwa, pewnie przekazany przez babcie. Potem w przedszkolu pojawił się św. Mikołaj. Dzieci idąc spać po wieczornej modlitwie kładły listy na parapecie okna, skąd według ich przekonania aniołowie zabierali je w nocy i zanosili do Dzieciątka Jezus.

7) Robienie ozdób choinkowych - w dawnych wsiach stanowiły jeden z waż niejszych elementów religijnego prze żywania uroczystości Bo ego Narodzenia. Przygotowywanie ich stanowiło podstawowy element składowy obrzędowości rodzinnej w Adwencie, były wyrobem ręcznej pracy rodziców i dzieci. Zanim pojawiła się u nas w Polsce choinka podstawę stanowiły zdobne chochoły i pająki z kolorowych kartek i słomy wieszane u powały. Pamiętam jeszcze te piękne kolorowe pająki z wczesnego dzieciństwa.


Choć dzisiaj ozdoby choinkowe są do nabycia w sklepach to jednak przygotowywanie ich samemu lub wraz dziecmi w gronie rodzinnym jest pięknym zwyczajem adwentowym.
Ja planuję powiesić na choince własnoręczne ANIOŁY. Pamiętam moja babcia miała 2 takie duże tekturowe, pozłacane, które zawsze zajmowały pierwsze miejsce na choince. Z latami pożółkły i podarły się trochę, ale w pamięci dziecka pozostał ich czas.
Poznajdywałam w necie różne grafiki z aniołkami:
Link do ANIOŁÓW

Link do ANIOŁKÓW




Link do papieru
 i jeszcze LINK do strony z liczną grafiką aniołkową.
I jeszcze link do The Graphics Fairy

Znalazłam również informację o pewnym francuskim zwyczaju, który wydał mi się bardzo fajny i godny zaczerpnięcia: tzw "sianko dobrych uczynków". Adwent jest okresem przemiany i przygotowania serc na przyjście Jezusa. Temu celowi służy ma zwyczaj zbierania siana dobrych uczynków. W pierwszą niedzielę Adwentu ka żde dziecko otrzymuje od rodziców pusty żłóbek. Odtąd ka żdego dnia, wieczorem przy modlitwie, dziecko robi rachunek sumienia i za ka dy dobry uczynek wkłada jedną słomkę siana do żłóbka. Jest to dar dziecka dla Boż ego Dzieciatka na pamiatke Jego urodzin.W dzień Bo żego Narodzenia ka żde dziecko budząc się ze snu znajduje w swoim żłóbku figurkę Dzieciątka Jezus.

  m.in. na podstawie „Rytuał rodzinny" Bp Józef Wysocki, Wydawnictwo Duszpasterstwa Rolników, Włocławek 1999 r. 
****
Może w waszej okolicy są jeszcze inne zwyczaje?
Miłego dnia!

10 komentarzy:

  1. Małgosiu, świetnie ozdobiłaś swoje świece! A te grafiki z aniołkami od razu wpadły mi w oko:),
    buziolki!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dzięki Aniu. Aniołki koniecznie do ozdabiania.

      Usuń
  2. Kochana, pięknie wykonałaś swój świecznik adwentowy...
    Uwielbiam ten czas refleksji, przygotowań...to bardzo magiczny czas...
    ściskam cieplutko Małgosiu i życzę cudownego grudnia

    OdpowiedzUsuń
  3. qrcze, kopalnia wiedzy, dzięki:)
    piękny świecznik!

    OdpowiedzUsuń
  4. Faktycznie przygotowanie ozdób cieszy bardziej :) pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Również serdeczniutko pozdrawiam.

      Usuń
  5. Tyle ciekawostek ,dziękuję
    świecznik śliczny,ozdoby zrobione samemu cieszą najbardziej :)

    Pozdrawiam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci serdecznie, że zagladasz :-). Zagadza się własne cieszy najbardziej.

      Usuń